Tutkumu bulamıyorum!

Dijital Topuklar 2018 Zirvesinin teması açıklanmıştı: #tutkunubul ! İşte uzun zamandır, soruyu bilmeden cevabını aradığım tam da bu!

30’lu yaşlarıma gelene kadar dönüp de kendime bakmadım, sormadım… Ne yapmak istiyorum, neyi seviyorum, beni ne mutlu ediyor? Bir “Y görünümlü X kuşağı” mensubu olarak uslu bir çocuk olup, ilkokuldan sonra Anadolu Lisesi’ne girmeyi başarmış, sonrasında kapağı vasatın üstünde bir üniversiteye atmış, mezun olup bir baltaya sap olmuştum. Evlilik ve çocuk gerekliliklerini(!) de yerini getirmiştim. Ee, neden hala bi’ şey eksikti?

Başladım yavaş yavaş sorgulamaya… İşimi seviyor muyum? Ehh, çok da bayılmıyorum. Sevdiğim işi yapmalıyım öyleyse. Peki, neyi seviyorum? Hadi diyelim onu bulduk, sevdiğim işi yaparak para kazanamam ki. Mevcut işimden, kazancımdan vazgeçemiyorsam, sevdiğim şeyi hobi olarak yapayım. Peki neyi seviyorum?

Beni sabahları yataktan enerjiyle kaldıracak olan, uğruna çok yorulsam da usanmadan çabalayacağım, “zamanımı ve çabamı kalbimle buluşturacağım” şey ne?

“Hayatınızın tutkusunu bulmanın 3 adımının 5 ipucu! Çocukluğunuzda neleri yapmayı severdiniz?” Ortaokuldayken gitar çalmak istemiştim; annemden “boşver gitarı, ud çal ud” cevabını almamla müzik hayatım başlamadan sona erdi. Lisede babama haber spikeri olmak istediğimi söylediğimde, “yavrum, onların düzenli hayatları olmuyor” cevabıyla onun da üstü çizildi. Üniversitede katıldığım tiyatro kulübünün beni ne kadar heyecanlandırdığını fark eden ağabeyimin, okulu bırakıp tiyatrocu olmaya kalkmayayım diye üzerimden ayırmadığı gözleri altında, bunu da bir adım öteye taşımadan mezun oldum. Bunların peşinden gitmediğime, ısrarcı olmadığıma göre o kadar da tutkulu değil miydim acaba? Yok, çocukluğa indim, orda bulamadım tutkumu.

Geleyim bugüne, yeni mecralarda arayayım tutkumu. Çeşit çeşit kurslara yazılıp, deneme yanılmayla bulayım öyleyse. Yoga yapayım, yazı atölyesine katılayım, ekmek yapayım, yok yok, en iyisi bir müzik aleti çalayım; derken yakanı bırakmaz sonuç odaklılık. Bu yaştan sonra başlasan nereye varacaksın, deneME – yanılMA! Ondan yakayı kurtarsan saçını süpürge eden ebeveyn kodlarına yakalanır; çocuklarına ayıracağın vakit ve nakitten çaldığını sanırsın. Tutkunu aramak için ne çok ezberi bozmak zorundasın.

Dijital Topuklar 2018 zirvesinde tutkusunu bulmuş ve peşinden gitmeyi başarmış bir sürü ilham verici hikayeyi dinledim, gıpta ettim. #tutkunubul çok fazla insanı yakalayan bir temaydı evet ama yetmez. Buradan Dijital topuklar yetkililerine sesleniyorum: #tutkumubulamıyorum

Tutkumu bulamıyorum!” içinde 3 yorum
  1. Tuğba

    Bende #tutkumubulamiyorum..Bak 30 oldum üstelik …Aslında yazmayı severdim ama nasıl köreldim bilmiyorum. Tekrar nasıl baslayacagimida bilmiyorum. .

    Cevapla
  2. Şeyma Çalışkan

    Zamanında fark edemediysen gerçekten sonrasında çok zorlayan bi durum. Çünkü tüm bu yaşam standartlarını -beğensek de beğenmesek de- oluşturduğumuz ve bu saatten sonra zor diyebileceğimiz bir imkansızlığa evriliyor tutkunu bulmak. Ancak vazgeçmek taraftarı da değilim. Sadece daldan dala uçuveren ve elindeki işi de tam manasıyla ve tutkuyla yapamayanlar güruhunun pek kalabalık olduğu kanısındayım. 30 larına doğru ilerlerken, 20 lerinin başlarında çoktaaaan bulmuş olmamız gereken tutkumuzu hala kovalamak için çok da geç kalmış değilizdir umarım 🤞 #tutkumubulamıyorum

    Cevapla
  3. HACER ÖZBEY

    Merhaba Hacer Özbey ben. Yazınıza bayıldım, tebrikler. Bi süredir aklımı meşgul eden düşünceler ancak bu kadar güzel yazıya dökülebilirdi. Tutkunuzu bulabildiniz mi yazıdan sonra nasıl dönüşler aldınız paylaşırsanız çok sevinirim.

    Cevapla

Yorum Yap

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir