Ana Sayfa DİŞİTAL SESLER İnsanlık Ateşi

İnsanlık Ateşi

Bu gece yağmur var dışarıda, uzun bir aradan sonra mum ateşini izliyorum uzun uzun, tüm ev ahalisi gece uykusunda ben ise yine derin düşüncelerde ilham dolu yazma ritüelimde.

Her ateşi izleyişimde ilk ateşi bulan insan gibi hayranlıkla bakıyorum bu kendince ilahi görüntüye, içinde milyarlarca yılın birikmiş yaşam anlatısı varmış gibi hissediyorum, içim ürperiyor bir anda. İzlerken mağarada ısınmak için yakılan bir ateşin kenarındayım, ya da elimdeki meşale ile uzun bir yolu aydınlatıveriyorum, ya da ateşe verilmiş bir köyde ortaçağ savaşının ortasında çaresizce izliyorum evimin kül oluşunu, ya da romantik bir gecede birbirine aşkla bakan iki çift gözün parıltısındayım şimdi, ya da bir taş fırın ocağının içinde yanan kütüğüm mis gibi ekmek kokusunu içime çekiyorum.

Ateş ve insan arasındaki ilişki ne vazgeçilmez, ne hoyrat, ne yakıcı, ne sonsuz. İnsanlık ilahi bir güç tarafından bir anda alevlenmiş bir ateş gibi geliyor bana kimi zaman, türlü türlü badireler atlatıp bu güne kadar titrekte olsa ateşini koruyabilmiş. Ne güçlü yağmurlar, ne kuvvetli fırtınalar ve ne şiddetli rüzgarlar görse de bir tarafı hep kuytuda kalmayı başarmış ve yeniden palazlanıvermiş.

Uzun bir süredir insanlık sanki üzerine bir örtü atılmışçasına oksijenini yitirerek ateşini söndürme yolunda ilerliyordu sanki. Sonumuzu, kendi doğamızdan uzakta kalarak ilmik ilmik kapitalizmle, küreselleşme ile parıltılı bir şekilde ördük, bu örtü her geçen gün daha da kalınlaşıp bizi boğmaya ve ateşimizi cılızlaştırıp, bitime yaklaştırmıştı. Şimdi uyanış vakti yaklaşıyor, bu parıltılı örtünün bizi boğduğu aşikar, ona daha da yaklaşıp sönmek yerine ateşimize ateş katmasını sağlayabilecek miyiz dersiniz? Onu önce alevimize katıp, ateşimizi güçlendirip, sonrada kor edip, yeni kavuşmalara hazırlanabilir miyiz? Atalarımız bunu defalarca yapmış, vahşi hayvanlar, buzul çağları, kıtlık, savaşlar, yıkımlar, hep bir titrek ateş kalmış geriye. Şimdi ise ya tam bir duman topu olup evrende yok olacağız ya da daha da harlanıp bir üst insanlık boyutuna geçeceğiz!

Öznur Üzümcü
Öznur Üzümcü
İnsan olmanın keşfinde, evreni, doğayı, canlıyı anlamaya ve anlamlandırmaya çalışan ikiz çocuk annesi. Şimdilik özel sektör işçisi ama yarının emek çiftçisi olmayı hayal eden, iflah olmaz bir okuyucu, yaşam boyu öğrenme düsturuna sahip bir kadın.

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here

Must Read

Koçluk üzerine…

Alanında yıllarca deneyime sahip, yüzlerce kişiye dokunmuş, binlerce saat insanların gözlerinin içine bakarak onları dinlemiş, uluslararası federasyonların ve ulusal birliklerin çatısı altında mesleki yeterlilik...

"Uyandığında kırmızıydı. Kızarmış ya da güneşten yanmış değildi, dur işaretinin o kesif kırmızı rengini almıştı. İlk önce ellerini gördü. Gözlerinin önünde tutup, gözlerini kısarak...

Modern Zaman Ebeveyni, Ah Şu Romantik Canlı

Okuduğum kitapta böceklerin yavrularına bakım vermediklerini, yavrunun dünyaya geldiği andan itibaren dünyadaki tehlikelere karşı tek başına olduğunu anlatıyor ve diyordu ki, "belki de böcekler...

Issız Adada Yanımıza Alamadıklarımız

Tüm bildiklerimizi ya da bize ait olduğunu düşündüğümüz tüm doğruları unutsak mı artık? Yıllardır kitaplarda aradıklarımızı, bir sevgiliden duymak istediklerimizi, çözemediğimiz ne varsa her...

Beauvoir Dersleri

“Kadınların küçük görülmesiyle annelerin kuşatıldığı saygının uzlaştırılması, fazlasıyla samimiyetsizlik barındırmaktadır. Kadından her türlü kamusal etkinliği esirgeyip, erkek mesleklerinin kapılarını ona kapatıp, onun her alanda...